Bernard & Mariëtte                                            op Bonaire

                        


24 mei 2018

Hoogtepunten bewaar je in je hart
Tussen december en mei is er weer heel veel gebeurd. In deze blog zal ik drie mooie momenten met jullie delen. Hoogtepunten, die je in je hart bewaart. En omdat ze zo bijzonder voor mij waren, noem ik bij elke gebeurtenis een Bijbeltekst noemen, die erbij past. 

Feestweek

Nu wij door zo’n menigte van getuigen omringd worden’ Hebr. 12: 1


Zaterdag 27 januari was het eindelijk zover! Ik rij naar het vliegveld. De eerste gasten arriveren om met ons te vieren dat de nieuwe zender af is. De spits is er af, na maanden van voorbereiding. De welkomst tasjes met daarin een Feestkrant, stroopwafels, zonnebril, en een plattegrond van Bonaire staan klaar.

Zondag begint het programma met een gezamenlijke lunch. Nog wat onwennig kijken we elkaar aan. Allerlei soorten relaties van TWR zijn erbij: leveranciers, voormalige staf, christelijke radiostations uit de VS, grote donateurs, collega’s uit Cuba. Maandagmorgen komen we samen om, zoals we als staf van TWR-Bonaire altijd doen, de dag te beginnen met Bijbel lezen en bidden. Doen we dit normaal met een groepje van acht of negen, nu zijn we omringd door een groot gezelschap. We zingen samen en bidden voor de landen en met name voor Venezuela, land in crisis. Gabriel Fernandez, onze collega uit Venezuela, wordt gemist. Vanwege het reisverbod tussen Venezuela en de ABC-eilanden kan hij niet komen. Wij zijn wel bij hem via onze gebeden en via onze radio uitzendingen. Bij mezelf denk ik, deze week kan nu niet meer stuk. Zelfs al gaat het morgen mis, dan hebben we dit mooie moment gehad. Dinsdag de grote dag, een warm feest, waarin we God loven en prijzen voor de afronding van het project (bekijk zeker even de video). Een nieuwe zender, zo helder en krachtig als een lokaal radiostation in Cuba en vele andere landen.

Donderdag is er een speciale ochtend voor de vrouwen in een plantagehuis aan de Oostkust van Bonaire. We luisteren naar verhalen van Bonairiaanse vrouwen, dansen zelfs nog de lokale Simadan (dans), genieten van lokale hapjes en lachen wat af.  

Wat heb ik geleerd deze week? Ik heb geleerd dat feesten naar Gods hart is! Elk bouwproject in de Bijbel (de tempel, de muur) werd afgesloten met samen bidden en loven en een feest. God voorzag en Hij is het waard om te danken en om Zijn grote daden te vieren!

Deze week voelden we ons omringd als door een menigte van getuigen, nu niet op afstand, maar dichtbij ons op het kleine eiland Bonaire. 

Alimento Pare E Alma – Dagboekje in het Papiamentu

Om werken te doen, die God van tevoren bereid heeft’ Efeze 2: 10

In de week voor het feest, zo rond 20 januari, kwamen er 8000 boekjes aan op het eiland! Het dagboekje met de titel Alimento Pa e Alma is vertaald uit het Spaans en bespreekt elke dag een thema aan de hand van een Bijbelvers.
De boekjes zijn een cadeau van TWR voor de bevolking van Bonaire. Christelijke literatuur in het Papiamentu is schaars. Vanwege alle drukte rondom de feestweek en de installatie van de transmitter, hadden we werkelijk geen idee hoe we dit boekje moesten gaan verspreiden. 

Maar God zorgde voor de distributie. Vanaf de dag dat het boekje er was, kwamen voorgangers, maatschappelijk werkers en allerlei ander mensen naar ons kantoor dozen met boeken halen. Voordat we het wisten waren er al 2000 boekjes verspreid in de gevangenis, bejaardenhuis, kerken en andere plaatsen. De lokale krant EXTRA plaatst elke dag een overdenking uit het boekje in de krant. Zelf zenden we het dagboekje ook uit op de radio. Een ander radiostation (meest populair op Bonaire) begint elke dag om zes uur met het voorlezen van het stukje van die dag. We hebben 2000 boekjes verscheept naar Curaçao en ook vanuit Aruba is er veel vraag. En wij… we staan erbij en kijken er naar. Elke keer als iemand het kantoor van TWR-Bonaire komt binnenlopen om een doos boekjes te halen of we horen getuigenis horen over hoe het boekje tot zegen is voor iemand of iemand komt weer boekjes ophalen, springt ons hart op van vreugde. 

Dank U Heer, dat we hiermee een verschil hebben mogen maken op Bonaire! We belijden, dit was niet ons werk, maar Uw werk, waar wij aan mee mochten werken. 

Partner conferentie TWR Latijns Amerika in Brazilië

Gelukkig is de mens die in de beproeving staande blijft'  Jak. 1: 12

In maart ben ik een week naar San Pablo in Brazilië geweest om alle Latijns Amerikaanse partners van TWR te ontmoeten. Vooral mijn gesprek met de partners uit Venezuela, Colombia en Bolivia maakten de meeste indruk. Zij houden vol, ondanks zware omstandigheden, met het vertellen van Gods Woord en het hoop brengen aan mensen zonder hoop. Ik ontmoette drie collega’s uit Venezuela, duidelijk vermagerd door het gebrek aan voedsel. Ze kampen met tekorten aan alles! Eten, medicijnen, onderdelen, elektriciteit uitval. En toch heb ik de hele conferentie geen klacht over hun lippen horen komen. Dat maakt mij weer nederig. Ik heb elke dag een blog geschreven. Helaas zijn ze in het Engels, maar mocht je ze willen lezen, dan kun je ze hier lezen. https://www.twr.org/search?term=mariette

 

Nieuw project: Verhuizen!

‘…Ik richt mij op wat voor mij ligt..Fil. 3: 13 

 

En dan is het alweer tijd om te beginnen aan een nieuw project. Terug naar Nederland! Lisa is er helemaal klaar voor en Sem, Tamar, Leonie, Rudi en vooral Danielle kunnen ook bijna niet wachten dat er in Nederland weer een thuis is voor ze, waar ze altijd welkom zijn.
En ben ik er klaar voor? Gelukkig mag ik mijn baan houden en staat er nu al een werkreis gepland naar Bonaire voor volgend jaar. Ik ben van Bonaire en de mensen gaan houden. En ik ben er nog lang niet op uit gekeken! Tegelijkertijd verlang ik er ook naar om weer met onze familie, vrienden en boven al weer als gezin samen te zijn. Ik heb de mentale keuze gemaakt om ook onze reis terug weer als een nieuw avontuur te beschouwen. Wat zal God voor ons in petto hebben in Nederland? Op weg naar een volgende blanco pagina, die over een paar maanden spoedig gevuld gaat worden!

Tot gauw!

Liefs  van Mariette 

PS In maart kwam mijn vader op visite! Naturlijk hebben we allemaal mooie dingen samen gedaan. Maar toch zijn de  gewone dingen, zoals zaterdagmorgen aan het ontbijt nog het leukste! 

In Maart kwam mijn vader op bezoek!















6 december 2017

Vol hart 

Op het vliegveld

De eerste paar maanden op Bonaire had ik er soms last van. Opstaan en dan het idee hebben dat je wat mist. Dat iemand jou vergeet of jij iets heel belangrijks hebt vergeten. Een raar gevoel, soort van zielenhonger, die met afleiding wel wat te onderdrukken is. Heimwee. Sinds September is dat gevoel weg! Ik voel me meer geworteld, kan uren wandelen door de natuur en last but not least geliefden die we zo missen komen nu deze kant op!

Herinneringen maken
T
huiskomend van Colombia, stond daar onze zwager Erwin met neefje en nichtje op het vliegveld. Ze waren al een week op het eiland. Wat genieten om een week op te trekken met hun gezin!
Nog maar net hadden we ze uitgezwaaid en toen sloten we Leonie en Rudi in onze armen! Na een jaar bikkelen, afstuderen, stage, nieuwe baan konden wij ze verwennen en liefde geven. Na het afscheid van Leonie en Rudi, stond collega Aafke (Officemanager TWR NL) op de stoep! Ze had haar eigen appartementje, maar we hebben heel wat afgepraat. Ze was de eregast op mijn verjaardag en we hebben nog lekker een middagje ‘gehangen’ bij het zwembad op haar resort.

Aafke vertrok en begin oktober kwamen mijn Tante Yna en zusje Yvonne op visite. Mijn tante is 83 en ik heb die week vrij genomen. We hebben veel zonsondergangen gezien, gepicknickt en het hele eiland rondgetoerd. Yvonne en ik hebben twee keer ’s morgens om 6 uur lange wandelingen gemaakt. Een week met mooie herinneringen.  

Op de top van Bonaire

Thuis met Danielle, Sem en Tamar
In November kwamen drie studenten uit Groningen ons bezoeken, Sem en Tamar en Danielle. Een huis vol. Het zijn die gewone thuis-dingen als samen eten, koffie in de morgen, bank hangen die het fijnst zijn. Maar natuurlijk hebben we ook gesurft en zijn we nog een nachtje wezen logeren in het Slagbaai park. Eind november was het huis leeg en ons weer hart vol. Het houdt niet op, want morgenavond verwelkomen we Jan en Jellie Douma. Vrijwilligers van TWR NL en lieve vrienden uit Voorthuizen. Zij blijven maar twee weken en Jan hoopt ook nog bij TWR Bonaire nuttig te zijn.  

Met onze lieve Danielle gaat het goed. Eind juli namen we afscheid van haar. Ze ging verhuizen naar Groningen om daar Rechten te studeren. Natuurlijk was en is het moeilijk. Ze kan niet even naar huis. Maar ze doet het heel goed. Heeft het naar haar zin met de studie, in haar huis en op de studentenvereniging. Ook familie in Groningen is natuurlijk heel fijn, ze heeft al heel wat bezoekjes afgelegd. In November was ze dus even bij ons. Wel een apart idee dat onze kinderen in NL nu in de meerderheid zijn. Met Kerst gaan ze gezellig gourmetten met z’n allen.  

Lisa en het wonder van de poes
Lisa was deze zomer vier weken in Nederland. Daar werd ze zo’n beetje behandeld als de prinses op tour. Ze heeft heel erg genoten van Opa en Oma’s, nichtjes, tantes, zus en vriendinnen.
Op vrijdag voordat school begon, haalden we haar op. Als een pakketje leek het wel! Ze reisde namelijk nog onder begeleiding (als minderjarige). Dat betekent dat bij aankomst we onszelf moesten identificeren en een handtekening moesten zetten voor dat dit kostbaar pakketje werd ‘overhandigd’.  

Voor Lisa was het niet gemakkelijk om thuis te komen in een leeg huis, zonder zus en alleen maar met ouders. Ergens in de vakantie had ze besloten dat ze wel een hamster wou. Dus om wat afleiding te zoeken zijn we de dag na haar aankomst hamsters, kooi etc. wezen kopen. Wel met de afspraak dat de hamsters dan in de plaats kwamen van de poes, die ze ook zo graag wilde hebben.  

School begon weer en wie nestelde zich daar op ons tafelkleed buiten op tafel? Een heel jong, mager, zwart poesje. In het begin lukte het nog de poes te negeren, maar toen Leonie en Lisa, helemaal vertederd, het poesje begonnen te ‘bemoederen’, was het hek van de dam. Jonge poesjes zijn schattig. Schoorvoetend kocht ik kattenvoer. Dit wilde ik toch niet? Totdat ik mij realiseerde dat God van Lisa houdt en hij wel eens een engel gestuurd kan hebben om dit poesje bij ons neer te zetten. Voor haar! Tja, hoe kan je bidden voor je kind en dan niet de antwoorden zien? Dus we hebben ‘Gerritje’ geadopteerd en hij is nu onderdeel van ons gezin. Bij deze. Na wat opvoedingsperikelen is hij best braaf, en geeft ook liefde, door te knuffelen met onze voeten. En het is een genot om hem te zien ronddartelen in de tuin, achter de kakkerlakken aan, bomen klimmen etc.  

Houtkachel op YouTube
Als de temperatuur elke dag hetzelfde is, hoe vier je dan de seizoenen? Vorig jaar overkwam het ons zelfs dat we Sinterklaas vergeten waren. Maar wordt het leven niet veel te vlak als je niet je feesten viert? Ergens niet naar uit kan kijken? Dus met veel liefde hebben we dit jaar de kinderen in NL een cadeautje verstuurd via de online winkel. En gisteren hebben we gezellig met ons drietjes de houtkachel op YouTube aangezet, pizza’s op tafel en Sinterklaas gevierd. Ja, het was een mini-Sinterklaasfeest. Maar toch hebben we gelachen en gezelligheid gevierd.  

Mijn werk bij TWR
Het gaat goed bij TWR, ik werk veel samen met collega’s bij TWR USA en ook in Latijns-Amerika. Schrijf artikelen, ontwerp brochures, geef input promotie etc. Veel energie stop ik in de grote Celebration van 30 januari 2018: de viering en inwijding van onze nieuwe zender! Supermooi dat zoveel mensen komen binnen vliegen om dit met ons te vieren en de zender samen op te dragen aan God. Er zijn veel details, want het is niet alleen de dag, maar een week vol met activiteiten We verwachten nu zo’n 140 gasten, waarvan de helft van over zee komt en de andere helft van het eiland. Verder is het boekje dat we vertaald hebben in het Papiamentu zeer zegenrijk. We maken nu 365 radioprogramma’s met een devotie voor elke dag en het komt als een column in de lokale krant. God is goed!  

Liefs van Mariette

                 

25 November 2017

Wachten
Terwijl ik in mijn zomerjurkje rondloop; 
Steek ik in gedachten de houtkachel aan.

Op blote voeten loop ik naar het washok 
Met de schamele Kerst (rommelmarkt) spulletjes die ik vind 
Maak ik een kersttafeltje.
Ik mis de verse groene takjes uit ons Voorthuizense bos; 
Toch hang ik de oude stoffige krans achter mijn mooie Bon Bini bordje .
Als een oranje bol zakt de zon achter de huizen; 
Genietend van een goed boek,   

Voel ik me als Maria, verwachtend
 Wachten op wat?
Op meer dan kerstengel.

Wachtend op de Ene, Ayera  - Awer – Semper 

Gister – Vandaag – Altijd
Bon Bini Jezus! Welkom in mijn leven. 




1 september 2017

Happy Hour

 

We zitten aan tafel. Leonie haar wangen gloeiend van de felle zon, die haar huid nog niet zo goed verdraagt. We genieten van elkaars gezelschap, een pan met pasta pesto op tafel, rosé, bier en ijs water. Even vergeet ik dat Leonie en Rudi bij ons op vakantie zijn. Het voelt zo heel gewoon. Alsof we een drukke werkweek afsluiten en het weekend beginnen. 
We kletsen veel over vroeger, halen grappige dingetjes op. Op welk moment stopte je eigenlijk met melk in de thee? Met een schuin oog kijk ik naar de klok. Kwart voor zeven. We zouden vroeg gaan eten, want Leonie en Rudi wilden naar Happy Hour. Een gewoonte op Bonaire, waarbij tussen 6 en 7 alle alcoholische drankjes voor de helft van de prijs zijn 
Hoezo Happy Hour? Hoezo happy, helft van de prijs? Happy hour is heel wat anders. Happy hour is liefde, acceptatie, jezelf zijn, gezelligheid, deze pan met pesto. Happy hour? Opeens voel ik me zo gelukkig, kijkend naar de lieve mensen aan mijn tafel. Dit is mijn happiest hour! 

 

27 augustus 2017

Het leven op de berg

Ik loop het pad omhoog en zie een wolk met een licht gevend gouden randje. De opkomende zon verstopt zich achter een wolk. We laten het kruis van Seru Largo achter ons en slaan links af. Af en toe lopen we langs een blauw geverfde steentje.  Het is stil. Kijkend naar de boompjes links denk ik aan de Stroese hei. Kijkend naar rechts, waan ik me in een Griekse olijven boomgaard. Verliefd kijk ik om me heen. De natuur is als een onverwacht cadeau dat ik mag uitpakken op deze vroege morgen. Het landelijk gelegen boerderijtje ontroert mij. In het omheinde weitje zie ik een kudde geiten. Ik groet de boerin, twijfelend groet zij terug, niet gewend aan mensen. Ik loop hier samen met Henny, mijn wandelvriendin. Zij laat me het eiland zien, zoals het ooit was. Pril, eenvoudig. Midden op het pad ligt iets vlezig. Het is nog vers en we zien bloed. Een paar meter verder zien we een pasgeboren geitje wankelend en prachtig mooi. De moeder mekkert beschermend en gauw lopen we door.  De geur van geitenkeutels en sandelbomen vermengen zich. Dit is Bonaire op zijn puurst. We zien een afgezet stukje grond. Een schommel en een paar stoelen. In gedachten zie ik moeders met picknick manden en kinderen spelen met stokjes en steentjes. Zo eenvoudig en voldoende is het leven op deze berg. Deze berg, waar we het leven van ‘nooit-genoeg’ en ‘privacy’ achter ons laten. De berg, waar de geitjes ronddolen, met op afstand een herder.  Dan eindigt het pad en komen we op een geasfalteerde weg. We lopen langs een huis met hoge muren. De overgang is abrupt. Honden beginnen te blaffen ‘Van ons! Weg hier!’. Het liefst draaien we ons om, terug naar die andere wereld, met de twijfelende geitenboerin en het baby geitje. De weg gaat naar beneden. De zon staat hoger. Auto’s rijden ons voorbij. Het gewone leven. Maar in gedachten vinden we de komende dagen de weg geregeld weer terug. Terug naar de berg, de geitjes en de wolk met het gouden randje.    

 

19 juli 2017

Een lach en een traan

Kinderen worden volwassen. In deze fase zitten we nu. Sem rondt bestuursjaar bij de Navigators af. Leonie worstelt met haar scriptie, Bernard helpt. Leonie moet haar scriptie verdedigen en we leven mee. Ze slaagt met een vette zeven! Wij zijn trots. Leonie heeft haar diploma-uitreiking en wij zijn er niet bij. Een heel moeilijk moment met een traan en een lach voor haar en ons. Via filmpjes van Rudi konden mee kijken en luisteren. Leonie begint haar eerste werkweek. Spannend, we missen de momentjes van samen koffie drinken en alles bespreken.


Danielle geslaagd voor de VWO

Danielle gaat uit huis
In dezelfde periode doet Danielle haar VWO examen. Cijferlijst komt binnen. Mooi! Dan nog weken leren voor de twee vakken die ze doet via het Staatsexamen. Wat een marathon. Maar dan op 12 juli is ook deze dame geslaagd. Een last valt van haar schouders. We vieren het met een paar uitgebreide stranddagen en uit eten. Maar dan zet ze al snel het proces in van opruimen en administratie, want ze verhuist weer terug naar Nederland! Als we haar naar het vliegveld brengen zie ik haar leven voorbij gaan in mijn gedachten. Rustige baby, vroegwijze peuter, dappere kleuter, slimme en sociale leerling, VWO, waarvan het laatste jaar op de Antillen. We laten haar gaan, maar wat we hebben veel samen beleeft! Dat blijft voor altijd. Ik druk haar nog eens op het hart, dat ze altijd thuis mag komen. Dat zijzelf belangrijker is dan welke prestatie dan ook. We rijden weer naar huis, nu met ons drietjes.

Lisa wordt pool girl
En vanmiddag brengen we Lisa naar het vliegveld. Ze is over naar Havo-4 en gaat maar liefst vier weken vakantie vieren in Nederland. Ze heeft er veel zin in. Maar deze moeder vindt het wel moeilijk. Dat heet loslaten. Maar zij komt weer terug. Nog een jaar wonen op dit mooie eiland. Lisa heeft er wat baantjes bij gekregen. Ze past op twee honden en ze wordt p
ool girl, oftewel zwembad schoonmaakster, bij een mooi villa hier aan de zee. Ook heeft ze nu Papiamentu privé les. Allemaal positief, want ze was het afgelopen jaar wel heel erg met haar gedachten in Nederland. Nu kan ze hier nog meer haar vleugels uitslaan.

Colombia, here we come!
En wij? Wij vertrekken morgen. We gaan Colombia verkennen. Met de versterkte zender zullen we straks Colombia grotendeels bereiken. Daarom gaan we de TWR partner bezoeken en onszelf verdiepen in het land en zien hoe God daar aan het werk is. Ik heb het programma van onze collega’s nog niet gezien, maar we gaan in ieder geval een gevangenis bezoeken. Ik hoop thuis te komen met foto’s en verhalen die ik weer kan gebruiken bij mijn werk.

En we gaan ook vakantie vieren. Bogota zelf verkennen en we verblijven een week ergens in een mooi huisje, midden in een landelijk gebied met uitzicht op een meer. Op de terugweg gaan we nog een dagje Curaçao ontdekken. 

Het gaat goed met ons. Ook al is het soms best moeilijk, we weten dat we op onze plek zitten, zoals God dit zo op dit moment heeft bedoeld. En daarom kunnen we het ook doen. God is erbij en Hij helpt ons en gaat voor ons uit!

Allemaal een mooie zomer toegewenst!

Liefs van Mariëtte


10 juli 2017

Mijn favoriete project: 'Zegen voor Bonaire'

Soms heb je een moment, waarop je God ziet antwoorden op een vraag, ooit gebeden. Het is als een lichtflits en je wordt blij en warm vanbinnen! Je herkent Zijn hand in wat je doet. Hij is er!  

Dat had ik laatst tijdens een vergadering. We zaten met zo’n acht Bonairiaanse mensen om de tafel. En we bespraken het project waar zij als vrijwilligers aan mee werkten.

Er bleek een fonds te zijn, dat we alleen mogen gebruiken voor christelijke literatuur op Bonaire. Al veel had ik gehoord over het Spaanse dagboekje “Alimento Para el Alma” (Voedsel voor de ziel). Een boekje die veel Zuid-Amerikanen met zich meedragen als werkelijk voedsel voor de ziel. Hoe mooi zou het zijn om alle mensen op Bonaire te zegenen met een dagboekje in hun eigen taal en die past binnen hun regio en cultuur?

Aftastend stuurde ik mijn eerste mail uit. Wie doet mee? Driehonderdvijfenzestig devoties moeten worden vertaald. Dat is veel. Langzaam ontstaat er een groep vertalers. Tijdens de vergaderingen sporen ze elkaar aan: 'We doen dit als werk voor de Heer!'  Begin dit jaar was er veel ellende op Bonaire. Moorden en relationeel geweld. Er was veel verdriet en verbijstering. Christenen baden: ‘Heer, ontferm u over Bonaire’.  Wat kunnen we doen? Ja, wat als dit boekje in alle huizen ligt straks? Ook in die arme wijken, waar armoede en criminaliteit is. Wat als de mensen af en toe in dit boekje gaan kijken en het gaan lezen? Zou het niet mooi zijn als we met dit dagboekje een licht mogen zijn op duistere plekken?

Tijdens vergaderingen kijk ik om me heen en ben zo dankbaar! Ik zie de mooie Bonairiaanse vrouwen, glimmende ogen, liefde voor de Heer. Opeens zie ik als in een flits, mensen bij ons vertrek uit Nederland voor me bidden dat ik een zegen mag zijn voor Bonaire. Ja, een zegen voor dit eiland. Het kan, maar wel samen en dienend.  


24 Mei 2017

Rust, reinheid, regelmaat en ...?

Danielles VWO examens zijn sinds gisteren achter de rug, op twee staatsexamens na. Een heel jaar lang van plannen, oefenen, proef examens, oefenen en oefenen. Toen ik Danielle vier weken geleden vroeg hoe ik haar het beste kon helpen kwam het wel ongeveer neer op de oude theorie van Dr. Spock. Rust, Regelmaat en Reinheid. Nou, dat was natuurlijk even wennen. Maar ik wilde natuurlijk graag mijn best doen voor haar. Dus aten we regelmatig, maakte ik steeds alles netjes en schoon, gingen we op tijd naar bed… Dat ging drie dagen goed, en toen begon het toch wat te kriebelen. Danielle was heel tevreden, maar het was wat saai. Dus heb ik er twee R’s toegevoegd: de R van Relatie = af en toe samen een duikje nemen of een bakje koffie en de R van Redder of Rots = Jezus. 
Morgen gaat Danielle twee weekjes naar Nederland en dan komt ze weer terug te leren voor de twee vakken die ze volgt via het Staatsexamen voor vakken hier op Bonaire niet werden gegeven. 

Twaalf uur tijdsverschil
De laatste twee weken van april was Bernard op reis. Hij had een leiderschap training in Bali, Indonesië. Dat was mijn eerste keer zonder hem op Bonaire. Hoe het ging? Nou heel goed. Vanwege de R’s hadden we een mooi ritme. Ik had tijd over en deed wat cursussen (Spaans en Schrijven). Redde me aardig met de mannenklusjes zoals een kapotte autoband en lege gasflessen. Contact onderhouden met Bernard met zoveel tijdverschil is heel lastig. Tien uur ’s avonds bij mij was tien uur ’s ochtends bij hem. Dus als ik alleen nog maar lieve woordjes wilde horen voor het slapen gaan, zat Bernard midden in een cursus over conflicthantering of zoiets. Maar, we hebben het overleefd!

We hebben maar snel een middagje vrij genomen om de twee weken zonder elkaar te compenseren. Dat is heerlijk om te doen. Gewoon een mooie plekje opgezocht op een afgelegen strandje bij een meer, dat alleen maar gescheiden is met de zee door een rif. Het is daar heerlijk. Je hoort de zee en toch zit je aan een meer. ’s Avonds had Bernard een film geregeld die ik helemaal niet kende. Het bleek een thriller te zijn (Get out). Ik heb twee uur op het puntje van mijn stoel gezeten..

Werken voor Latijns Amerika
Eind maart ben ik een week naar een conferentie geweest met alle Spaans sprekende partners van TWR. Dat was erg leerzaam! Meer dan dertien landen kregen opeens een gezicht en verhaal. Latijns Amerika wordt ook wel eens het ‘vergeten continent’ genoemd. Nou, nu niet meer (lees bijvoorbeeld mijn blog hieronder over Colombia). Ik ben echt met een inhaalslag bezig. Voor mijn werk maak ik een mooie promotie campagne voor het werk van TWR onder de indianenstammen in het Amazone gebied. Ik heb veel contact met Brazilië. En ik verdiep me in Colombia, omdat we straks dat hele land gaan bereiken met de versterkte zender.

Lisa en ik volgen samen de serie La Nina op Netflix. Dat gaat over een ex-guerrilla meisje dat als kind is ontvoerd door de Farc en nu weer probeert te re-integreren. Een mooie serie waardoor je direct ook het land Colombia leert kennen. Ik interview mensen, maak plannen, schrijf artikelen. De meeste artikelen schrijf ik in het Engels. Kijk maar even onder TWR Nieuws, daar zet ik wel soms wat op. Mijn grootste droom nu is om naar Colombia te gaan voor een visie-trip. Het land leren kennen, luisteraars ontmoeten, foto’s maken etc. Het zit er aan te komen. Van mijn baas mag ik, hij zei: ‘We moeten je af en toe even van het eiland af halen’. En daar heeft hij gelijk in.

Hopelijk in mijn volgende blog meer over Colombia!

Liefs van Mariette! 


27 Maart 2017

Elke Colombiaan die in Jezus gaat geloven is een recruit minder voor de guerrillas

Ik ben op de Partner conferentie van TWR voor Latijns Amerika en de Caribbean. Colombia is een land waar ik meer van wil weten, aangezien we straks met het versterkte signaal vanaf Bonaire het hele land zullen gaan bereiken'

Het eerste gesprek dat ik vandaag voerde was dan ook met Juan Marcos Neira, directeur van TWR Colombia. 

Juan is 42 jaar oud en komt rond van een baan bij een commercieel radiostation, maar zijn hart ligt bij TWR dat is duidelijk.  Hoewel RTM Colombia maar klein is als organisatie, heeft het wel een grote impact. Programma's als 'Door de Bijbel, Hoop voor vrouwen en het kinderprogramma 'Peter en de octopus' worden maar liefst door meer dan 20 radiostations op AM en FM uitgezonden naar 50 miljoen mensen in Colombia. 

Ik vraag Juan waarom de criminele organisaties in Colombia zo vijandig zijn naar christenen. Hij antwoordt dat elke Colombiaan die in Jezus gaat geloven een recruit minder is voor de guerrillas. "In sommige gebieden doen ze echt alles om te voorkomen dat christenen evangeliseren. Maar radio is niet te stoppen, vooral niet de uitzendingen vanaf Bonaire. Op verschillende plaatsen dwingen criminele organisaties kerken te sluiten. Op die manier worden jongeren niet beïnvloed en kunnen zij hen toevoegen aan hun organisaties" aldus Juan. 

TWR Colombia werkt samen met de kerken en christelijke organisaties. Toen ik Juan nog vroeg naar een getuigenis van een luisteraar vertelde hij mij het volgend verhaal. 

Piloot is gekidnapt
Op een dag was ik bij een bevriende kerk. Daar was een man die vertelde dat hij gewerkt had als een piloot. "Als piloot werd ik op een dag ontvoerd door de FARC. Terwijl ik vast werd gehouden gaf een van de bewakers mij een radio. Om 11 uur 's avonds luisterde ik naar een programma van TWR (vanaf Bonaire). Dat was het moment dat ik Jezus ontmoette. En Hij gaf mij de kracht om de ontvoering vol te houden. 

“We horen veel van zulke verhalen” zegt Juan

Vredesverdrag met de FARC
Veel van de Colombianen zijn tegen het vredesverdrag dat de regering met de FARC heeft gesloten. 'Als er geen gerechtigheid is, is het moeilijk te vergeven. Echte verandering kan alleen komen wanneer mensen een geestelijke verandering doormaken in hun gedachten en harten. Zowel de slachtoffers als de overtreders hebben hoop en genezing nodig. We bidden dat de programma's van TWR een boodschap brengen dat levens verandert'. 

Ik ben dankbaar voor Juan, die God wil dienen bij TWR. Hij en Colombia hebben onze gebeden nodig!

Mariette Oosterhoff   TWR Marcom Latin America and the Caribbean


17 Maart 2017

Schepen onderweg naar Bonaire 

Dit is het schip dat de elektrische onderdelen vervoert. Het nadert vandaag de haven in Miami.’

Toen ik vorige week mijn mail opende en deze foto zag met bijgaand bericht ging zelfs mijn niet-technische hart kloppen voor het werk van TWR hier op Bonaire.

Grote schepen varen naar dit kleine eilandje. Containers vol met kostbare benodigdheden voor de uitbreiding van de zender. Een schip op zending dat zonder het zelf te weten een grote rol speelt bij het werk van TWR. We bidden wat af hier, voor de schepen en de mensen die onderweg zijn om ons, nu in de cruciale fase van de afronding van het Power-Up project, te helpen.

Schip vol boeken

Het ontroerde mij toen ik hoorde dat het schip Logos aan komt leggen op Bonaire. Een schip vol met christenen en boeken. Omdat op Bonaire amper een boekenwinkel is, is de enorme boekenwinkel op het schip voor het eiland al bijzonder. Maar ook zal er theater te zien zijn met een christelijk thema. Twee jonge vrouwen zijn bij ons op kantoor het bezoek van de Logos Hope aan het voor bereiden. Ze hebben gesprekken met de gouverneur, dominees en andere organisaties.


  

Cruise-bezoek
Ook torent er bijna dagelijks een cruiseschip boven het bescheiden Bonaire uit. Een soort hoge flat op zee. Zelfs deze boten brengen regelmatige heel aardige mensen mee. Mensen die al jaren TWR steunen en graag even op ons kantoor langs komen voor een tour. In een vrolijke zomer outfit met mooie zonnehoeden onderbreken ze onze dagelijks werk. We heten ze van harte welkom en geven ze een rondleiding. En als we dan het compliment krijgen van: ‘dit was het hoogtepunt van onze reis’. Ja, dan slaat ons Bonairiaanse hart weer een klopje over van vreugde.

Venezuela
En dan zijn er nog die andere scheepjes. Schepen met Venezolaanse vluchtelingen die de grote armoede en ellende ontvluchten. Venezuela, slechts zo’n 80 km hier vandaan. Het raakt me, maar ik voel me ook machteloos. Het probleem is voor mij te groot. Het artikel in de Volkskrant maakte grote indruk op mij. Onze collega’s in Venezuela doen wat ze kunnen. Ze delen voedsel uit onder luisteraars en versturen wekelijks actuele programma’s naar TWR Bonaire vol bemoediging dat God niet in een crisis is en Hij kan helpen. Deze programma’s zenden we vervolgens weer elke morgen uit via de radiogolven naar luisteraars in Venezuela.

Blijft u mee bidden voor ons werk en voor schepen onder Jezus hoede? Dat de radioprogramma's onze luisteraars waar ze zich ook maar bevinden mogen bemoedigen en hoop geven!   

A Dios! Mariëtte


20 januari 2017

Hieronder een stukje dat ik schreef voor de schrijfclub. Het is biografisch; ik heb helaas soms problemen met slapen. Dit heeft ook een mooie kant: 

BBQ op het strand

Zand tussen mijn lakens 
Het getik van de regen dringt langzaam mijn slaap binnen. Druppels worden stromen water, die nu met geraas langs de dakrand op de grond valt.  Ik draai me om en voel zand tussen mijn lakens. Zand overal… tussen mijn tenen en in mijn nek. Zandsporen die herinneren aan de eenvoudige BBQ met mooie zonsondergang gisteravond op ‘ons strandje’. Een strandje vlakbij ons huis, dat je alleen klauterend en schurend over rotsstenen en langs prikkelbosjes bereikt.

Ik probeer weer te slapen, maar in mijn hoofd is de film van mijn leven al gaan draaien. Het gesprek dat ik gisteren voerde met die oude bekende staat op hoog volume. Facebookberichten, e-mails, een geplande meeting op het werk dwarrelen als zand door mijn hoofd. Help, is er nog stilte? Ik draai en draai, het laken knoopt zich om mijn lichaam. Ik doe mijn ogen open en zie de schaduw van de luiken aan de andere kant van de muur. Een hond blaft. Een scooter komt langs. Mijn man slaapt.

Ik geef het op, worstel me uit mijn laken en zet mijn voeten op de grond. Ik loop door de donkere gang naar de keuken en zet een kopje koffie. Ik nestel me in de schommelstoel op de veranda. Langzaam vouw ik mijn handen om de mok, mijn lievelingsmok. Een blauwe mok met witte bloemetjes, ooit gekocht voor een vriendin, maar zoals dat vaak gaat met cadeautjes: ik vond hem zelf zo mooi. In een gul verwenmoment heb ik hem toen ook maar aan mezelf geschonken. De geur van de koffie prikkelt mijn neus en langzaam neem ik mijn eerste slokje. De film in mijn hoofd vervaagt en maakt plaats voor een sereen gevoel. Ik pak mijn dagboekje en schrijf. Al schrijvend ontrafelen mijn gedachten zich op het papier. Luchten veranderen van duister in oranje, paars en grijs. Ik open mijn Bijbeltje en lees. Verzen landen, in de bijna heilige stilte, recht in mijn hart. Ik ben alleen en de wereld is stil.

Wakker worden met papegaaien.

Ik kijk omhoog naar de enige palmboom in onze tuin. Palmbomen vind ik nog steeds exotisch ook al woon ik nu al vier maanden op Bonaire. Een palmboom strekt zich uit boven de struiken. Naar de zon. Nu in mijn voortuin, dankbaar strelen mijn ogen de boom. Elke dag mag ik je bewonderen, om jou te zien geen verre reizen meer. Mijn tuin vult zich met het eerste lied van de Oriole. In het topje van de boom. Een tevreden gevoel vervult mijn hart en de bladzijden van mijn dagboekje. En dan opeens een hels gekwetter. Luidruchtig neemt een zwerm papegaaien plaats in de boom. Weg Oriole. Ze zitten nog geen twee tellen of ze verplaatsen zich al naar de elektriciteitsdraad. Af en toe zie ik een flits van de mooie gekleurde groengele vogels. Ze verplaatsen zich van de ene buur naar de andere buur en weer terug naar mij.

Ik hoor geluiden in de douche. Het huis wordt wakker. Dit was mijn geheime moment. Slapeloosheid: met jou heb ik een haat-liefdeverhouding zoals met zand tussen mijn lakens. Je maakt me wanhopig en tegelijk geef je me goud. 

Mariëtte


15 januari 2017

Januari, wordt het nu gewoon?

Het is donderdag morgen en ik sluip mijn bed uit om op de veranda te gaan zitten met een kop koffie en mijn Bijbeltje. Maar in plaats van een gesprek met mijn Hemelse Vader te voeren besluit ik opeens mijn vader hier op aarde te bellen  In de verte zie ik de volle maan ondergaan en ondertussen hoor ik mijn vaders stem. Wat een mooi moment zo vroeg in de ochtend. Mijn vader is net geopereerd aan zijn staar en klinkt moe. Maar gelukkig is het goed gegaan.  

Zo gaat het leven door, ook in Nederland. We missen verjaardagspartijen, begrafenissen vinden plaats, mensen worden ziek en gelukkig weer beter. Mijn Bijbelstudie gaat ook door zonder mij. Sem krijgt verkering(!). En ons leventje hier... wordt het nu gewoon? Nee hoor!

Nog elke keer als ik een papegaai zie, een Oriole (knalgele vogel), een palmboom, de zee, de heuvels rondom dan ben ik blij en dankbaar. Dankbaar dat ik op dit stipje van de wereld God mag dienen. Ontroerd dat vanaf TWR Bonaire een stam in Noord Brazilië sinds januari het eerst via de radio naar een programma in hun eigen taal kan horen! 

Kajakken in de mangroves 
Vanmorgen deed ik mijn Kajak in de auto en voer, na 15 minuten rijden, een onwaarschijnlijk stukje mooi natuur in. De mangroves van Bonaire. Even een uurtje heerlijk genieten. Toen ik dacht, het is hier ondiep, laat ik even gaan zwemmen, zonk ik direct met tot mijn heupen in de modder! Gelukkig kwam het weer goed, maar het was wel even spannend.

Gewoon even knuffelen
Voor Bernard en mij waren de twee weken met Sem en Leonie ongekend mooi. Een ontroerend geschenk van God om het jaar 2016 dat niet altijd gemakkelijk was (de eerste helft) af te sluiten met zo’n hoogtepunt! Natuurlijk misten we Rudi en Tamar, maar om nog eens zo als gezin bij elkaar te zijn op zo’n mooi eiland, dat hadden we niet durven dromen! Elke dag gaf gezellige momenten van koffie, lunchen en warm eten. Afgewisseld met strand, windsurfen, een dag bootje varen, kitesurfen etc. Gewoon elkaar even knuffelen, samen de dag beginnen. Af en toe trok de ‘jeugd’ er samen op uit en kwamen wij even bij ;).

Op oudejaarsavond brachten we Sem en Leonie weer naar het vliegveld. Het afscheid was slikken en ook heel raar om dan met ons viertjes oudejaarsavond te vieren. Maar met lekkere hapjes, spelletjes en om half 12 naar het strand hadden we toch een onvergetelijk oudjaar. Vanaf het strand brak iets voor 12 uur het siervuurwerk los en zagen we de mooiste skyline ooit van Kralendijk. 

Bij deze gezegend 2017 toegewenst. 
Een jaar waarin we het gewone niet voor lief nemen en het ongewone mogen ontvangen als uit Gods hand. 

Mariëtte

Korte nieuwtjes Mariette 
  •  Ik zit op de schrijfclub Bonaire, wat ik erg leuk vind. Helemaal leuk is dat er elke zaterdag in een regionale krant een verhaal wordt gepubliceerd van een van ons. Afgelopen 23 december was mijn primeur. 
  • Van 16 tot 20 februari ben ik even in Nederland.  Daarvoor heb ik een conferentie in Bratislava. Een kort bezoek, waarbij ik vooral even naar de familie zal gaan.
  • Onder TWR Nieuws twee berichten die ik heb geschreven. Interview met TWR Cuba directeur, Alberto Gonzales en een artikel over een nieuw programma dat we uitzenden voor de Waiampi stam. 

 

 15 december 2016

Advent op Bonaire

In de International Bible Church Bonaire weten ze wat Advent is. Al sinds begin december zingen we de mooiste Kerst hymnes. Elke zondag steken de kinderen een extra kaarsje aan. Nu drie kaarsen, straks vier. Het is bijna zover! 

Wachten op iets bijzonders geeft energie en vreugde. Voor mij hier in ons huisje is het ook advent. Ik wacht ook, maar dan niet op Kerst maar op de komst van Sem en Leonie. Een soort schoonmaakwoede is in mij gevaren. Ik maak de gekste dingen schoon en ruim van alles op. De horren afgespoeld, de muren, de deuren aan de buitenkant. Linnenkast ga ik nu eens op ruimen, boeken ook netjes neerzetten etc. 

Zo is het ook met Jezus. We mogen Hem elke dag, elk moment verwachten. En als Hij komt is het FEEST! Daarom is het belangrijk ons voor te bereiden. De rommel eruit, stof weg. Elke hoekje van ons hart onder de grote lens van Zijn wijsheid en liefde. De Bijbel lezen en zelfonderzoek doen. De Heilige Geest laten werken aan je karakter. Bij mij is het op dit moment 'bedachtzaamheid'. Dat wil ik graag leren.)

Hij die naar ons toekwam vanuit Zijn grote glorie, Hij die zichzelf vernederde uit liefde voor ons tot de Kruisdood (Fil. 2: 8). Hij is het waard om een volledige schoonmaak te gaan houden in ons hart en in ons leven! En dan komt Hij, eten we samen en zijn we compleet.

Een mooie adventstijd!  

 Mariëtte

Leuk vinden

Lees ook over hoe Bernard zaken doet op Bonaire

PS Bon Pasku van TWR Bonaire!


5 december 2016

Eén lange zomer

Onze Sinterklaas was wel anders dit jaar. September, oktober en november gingen voorbij. Het voelde als een lange zomer waarin we onze vrije tijd vullen met zwemmen, windsurfen en zonsondergangen.

Mijn rozen- en Magdalena plant blijven mooie bloemen geven. Het gras moet gemaaid worden, de was hangt steeds gezellig buiten te drogen.

En dan opeens is het drie december en ontvang ik dit appje: ‘Hoi Mariëtte, we gaan zo gezellig met elkaar gourmetten en Sinterklaas vieren’. Op facebook verschijnen foto’s van gezellige pakjesavonden en ik voel me heel erg raar, alsof ik iets heel belangrijks ben vergeten.

Als moeder, die jaren met veel liefde voor ieder kind cadeautjes verzamelde in de aanloop naar Sinterklaasavond, heb ik het gevoel dat ik op een andere planeet woon. Wat ik heb dan allemaal gedaan in november? Hoe druk was ik anders met surprises en gedichten!

Zonnebrillen in Kralendijk
Maar gisteren op de dag zelf, liepen we toch maar even heel gezellig door Kralendijk. We mochten voor onszelf iets moois kopen. Nu valt dat niet mee op Bonaire. Voor shopaholics is Bonaire dé plaats om af te kicken. Winkeltjes met souvenirs en allerlei prul - leuk voor cruiseschip publiek. Uiteindelijk hebben we allemaal voor onszelf een zonnebril gekocht. Ik had, vanwege al die mooie berichtjes uit Nederland, zo ontzettend veel zin in een Juttersbitter. Maar helaas wordt dat niet geleverd, dus heb ik mezelf verwend op Jamaica Rum!

Na het shoptripje dat later door de dames nog zal worden afgerond bij de lokale DA drogist, zijn we lekker kip wezen eten bij de KFC. De kids waren tevreden, maar ik denk wel met veel weemoed aan de supergezellige Sinterklaasavonden met surprises en blije gezichten van kinderen.

Wonen op een eiland waar de zon altijd schijnt zorgt er ook voor dat je niet zoveel materiële dingen nodig hebt. Geen extra kleding, geen woondecoratie. Het wordt allemaal betrekkelijk. Hier laat je je omringen met mooie luchten, volle manen, palmbomen en azuurblauwe zeeën. Toch ga ik wel naar ‘porchsales’ en kom thuis met mooie boeken, gieter, kastje, kerstkrans voor 1 dollar en ga zo maar door. Er is niemand die zijn neus ophaalt omdat het niet in de mode is. Mode is hier niet zo belangrijk.

Mailen met Cuba
Op het werk verdiep ik me in Cuba en Venezuela. Als je hoort over de grote schaarste daar, dan kijk je ook anders tegen dingen aan. Gabriel Fernandez van TWR Venezuela (zie foto) kwam langs en ik mocht hem interviewen. Hij zei: ‘ons land is in een crisis, maar God is niet in een crisis’. Fidel Castro stierf en ik mailde met Alberto Gonzales, werkzaam bij TWR in Cuba. Hij vertelde hoe belangrijk het is dat TWR geen politiek standpunt inneemt. Alleen Jezus brengt echte vrede. Nu Castro dood is, realiseert iedereen zich dat het leven maar tijdig is, zelfs voor zo’n markant figuur als hij.

Zo beleven we hier de wereld van de andere kant. Niet zoveel Syrië, vluchtelingenproblematiek of voetbal. Wel zwarte Pieten (zwarter dan ooit), Cuba, Venezuela, nieuws over olieprijzen, schaarste, drugsvangsten, corruptie en het lokale nieuws.

Ik tel nu de dagen af, totdat Sem en Leonie komen! Onze eerste Kerst op het tropische Bonaire. Misschien gaan we wel snorkelen op eerste Kerstdag. Het doet er niet toe…Wonderbare raadsman, eeuwige Vader, Vredevorst. Deze woorden gaan over grenzen!

Ayo! Mariette